Ένας μαθητευόμενος σεφ

Μπήκε μέσα στην αίθουσα του στούντιο, με το γνωστό άχαρο βήμα του και περιεργάστηκε το χώρο. Ήταν μια πολύ σημαντική μέρα για εκείνον. Ο Νέβιλ Λονγκμπότομ θα είχε την ευκαιρία να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα. Αν πέρναγε από την οντισιόν θα είχε την ευκαιρία να διαγωνιστεί στο νέο ριαλιτι του ΒΒC και να γίνει τηλεοπτικός σεφ. Κριτής του αργότερα θα ήταν ο ίδιος ο Γκόρντον Ράμσεϊ, ο Φεραν Αντρια, ο Άντονι Μπουρντεν και η Μάγια Τσοκλη τώρα προς το παρόν θα είχε για κριτές κάποιους παλιούς μαθητευόμενους του στο TOP CHEF. Η Λούνα που ήταν ακόμα μαζί του και ήταν ακόμα το ίδιο αγαπημένοι όσο τότε πίσω στην 7^η ταινία, του είχε βάλει στην τσάντα του κάποια magic beans που είχε πάρει από το “cap cap” του Λονδίνου και του είχε ευχηθεί καλή τύχη καθώς έφευγε από το σπίτι. Ο Νέβιλ τα είχε καταβροχθίσει ήδη από το λεωφορείο και τώρα σκέφτοταν ποσό ωραία θα ήταν να τα φύλαγε για τώρα, ώστε να διώξει το άγχος του.
 

Ο ίδιος ήθελε να γίνει από μικρός σεφ αλλά δεν του χε δοθεί η ευκαιρία μιας και αμέσως σχεδόν από την αποφοίτηση του από το Χογκουαρτς έπιασε δουλειά σε ένα λογιστικό γραφείο στο Βόρειο Λονδίνο. Ζούνε μαζί με τη Λούνα σε ένα τριάρι και έχουν πλέον μια κόρη πέρα από τα υπόλοιπα πλάσματα που ευημερούν στο σπίτι τους. Συγκεκριμένα έχουν ένα ξωτικό μακρινό ξάδερφο του Ντομπυ ( που στη μνήμη του έχει στηθεί ένα τεράστιο άγαλμα στο Γκοντρικς Χόλλοου ), ένα παφσκιν και ένα Τζάρβυ που όταν βρίσκεται στο σπίτι η Λούνα είναι ήρεμο και περιορίζει την αθυροστομία του αλλά όταν δεν βρίσκεται στολίζει τον Νέβιλ με επίθετα όπως χαζός, ηλίθιος, μαλακας και αυτό κάνει την Τζέιν την μικρή τους κόρη να ξεκαρδίζεται στα γέλια.

Ο Νέβιλ λοιπόν, όλο αυτόν τον καιρό μιας και η Λούνα κάνει φροντιστήρια για τις εξετάσεις του Χογκουαρτς σε βοτανολογία και φυσιολογία και ανατομία φανταστικών ζώων, είναι πιο γρήγορα σπίτι και αναπτύσσει το ταλέντο του στη μαγειρική. Εκτός από το Σαββατοκύριακο μιας και έχει διαρκείας στο Εμιρειτς για την Αρσεναλ. Κατατάσσεται μάλιστα, σε εκείνη την πτέρυγα που επιθυμεί την παραμονή του Αρσεν Βενγκέρ σε αντίθεση με τον διάσημο φίλο του Χαρρυ Ποττερ που επειδή νομίζει πως το ποδόσφαιρο είναι σαν το κουίντιτς επιθυμεί διακαώς την απομάκρυνσή του. 

Η Λούνα από την άλλη είναι μια πολύ πετυχημένη βοτανολόγος που έχει αρνηθεί επανειλημμένα τη θέση καθηγητή στο Χογκουαρτς. Μάλιστα σε αυτή πιστώνεται η ανακάλυψη πως ο ιός της Τριστετσα γνωστός και ως CTV που προκαλεί ιδιαίτερη καταστροφή στα εσπεριδοειδή μεταδίδεται με τις ακαθαρσίες των γνωμικών. Ενώ μεσολάβησε μάλιστα, μεταξύ υπουργείου μαγείας και του φυτοπαθολογικού ινστιτούτου του ΠΟΥ των μαγκλ, ώστε να γίνει ο κρυφός εμβολιασμός των γνωμικών και να περιοριστεί με μεγάλη αποτελεσματικότητα ο ιός και πλέον μοναδικός ξενιστής στην ουσία να έχουν μείνει κάποιες αφίδες, με σημαντικότερη την Toxoptera Citricida.

Ο Νέβιλ είχε αποφασίσει να τους μαγειρέψει το αγαπημένο του μοσχάρι Ουελινγκτον. Χαιρέτησε τους κριτές και ενημερώθηκε πως είχε όσο χρόνο χρειαζόταν για να φτιάξει 4 πιάτα και να τους εντυπωσιάσει. Οι κάμερες κατέγραφαν κάθε του κίνηση ώστε να μελετηθεί και αργότερα από τους κριτές. Είχε προνοήσει να βγάλει το φιλέτο ήδη μισή ώρα πριν από το ψυγείο και φαινόταν να είναι σίγουρος για τον εαυτό του. Ο Νέβιλ δεν χρησιμοποιούσε την ακριβή συνταγή του Γκόρντον Ράμσεϊ αλλά ενός νέου υποσχόμενου σεφ από την Ελλάδα, του Άκη Πετρετζίκη. Όπου εμβάπτιζε τον πουρέ μανιταριών σε μια μους από κοτόπουλο έτσι ώστε όταν τυλιγόταν το φιλέτο με τα μανιτάρια και το προσούτο να δίνει και έξτρα γεύση αλλά και να δίνει μια πιο συμπαγή δομή, αφού ο κίνδυνος μετα να θρυμματιστεί η σφολιάτα και το περιεχόμενο είναι τεράστιος. Πράγμα που αν γινόταν θα έφερνε την καταστροφή.

Όλα πήγαιναν καλά, είχε βάλει σε προ θερμασμένο φούρνο στους 185 βαθμούς το αντικολλητικο ταψί με το μοσχάρι, ξαφνικά ένα τέρας έκανε την εμφάνιση του στο πλατό. Μια τεράστια κατσαρίδα, όλοι πανικοβλήθηκαν. Από το μέγεθος μπορούμε να κρίνουμε πως ήταν αμερικάνικη δηλαδή του γένους periplaneta Americana. Ο Νέβιλ, ο άνθρωπος που είχε σκοτώσει τη Ναγκίνι με το σπαθί του Γκοντριγκ Γκριφιντορ σώζοντας τον Ρον και την Ερμιόνη, είχε σαστίσει. πάρα την εξοικείωση του με κάθε είδους πλάσμα λόγω της συμβίωσης του με την Λούνα, έτρεμε τις κατσαρίδες και μάλιστα δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει το ραβδί του μπροστά σε τόσα ματιά μαγκλ.

 Κόντευε να λιποθυμήσει μέχρι που ψάχνοντας στο τσαντάκι του βρήκε ένα παρατεταμένο magic bean, πιθανώς με γεύση μίξας και θυμήθηκε τη διάσημη φράση της Έλενα Ραβενκλοου « στρατός μου ας γίνουν τα πουλιά στον ουρανό, τα σπιτικά ξωτικά και τα μαγικά μπιζέλια». Πέταξε με όλη του την δύναμη και την διάσημη ευστοχία του το μαγικό μπιζέλι στο κεφάλι της κατσαρίδας. Την άφησε αναίσθητη και με μια δυναμική κίνηση την σκότωσε πατώντας την με μανία. Αυτό ήταν ο Νέβιλ είχε εντυπωσιάσει τους κριτές και με τις ικανότητες του αλλά προπάντων με την ανδρεία του. Ήταν σίγουρα στους 20 καλύτερους του ριαλιτυ και από Ιούλη ξεκίναγε γυρίσματα.

Έρωτας και τρέλα

Τα μπαρ της επαρχίας και οι καφετέριες της, συνήθως είναι μικρότερες απομιμήσεις μαγαζιών της πρωτεύουσας που αρέσαν στους ιδιοκτήτες αυτών των μαγαζιών. Ιδιαίτερα μάλιστα, αν οι πόλεις για στις οποίες αναφερόμαστε είναι κοντά στην πρωτεύουσα. Όποτε φανταστείτε το αγαπημένο σας μπαρ και φτιάξτε μια κακή αναπαραγωγή του σε μια επαρχιακή πόλη, άλλωστε για τη σημερινή ιστορία δεν έχει και τόσο νόημα το σκηνικό.

Είναι στιγμές, που έχεις ένα μοναχικό βλέμμα καθώς κάθεσαι και πίνεις ένα ποτό και εκεί που ψάχνεις το χώρο, πέφτεις πάνω σε κάποιον με ακόμα πιο μοναχικό βλέμμα. Και δεν είναι μόνο το βλέμμα του μοναχικό, είναι ο τρόπος που κάθεται, γυρισμένος ελαφρά στο τραπέζι και χωρίς να μιλάει σε κανένα. Δεν παραξενεύεσαι και πολύ μιας και γνωρίζεις ποιος είναι αυτός ο σχετικά ψηλός άνδρας. Είναι ο Κωστής ο τρελός. Ένας γενικά, καλά στεκούμενος άνδρας ο οποίος ξέρεις ότι δεν απέχει πολύ από το να βροντήξει στον αέρα το τραπέζι που κάθεται και σε μια μανιώδη έκσταση να προκαλέσει όσο το δυνατόν περισσότερες ζημιές στον εαυτό του. Θα προσπαθήσει να σκίσει τα ρούχα του, θα χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο και μέσα σε όλο αυτό μπορεί να χτυπήσει και κανέναν που θα προσπαθήσει να τον σταματήσει. Μα μόλις ηρεμήσει θα τον ικετεύει να τον συγχωρήσει και θα νιώθει ο πιο ντροπιασμένος άνθρωπος στον κόσμο. Όχι για το κακό που κάνει στον εαυτό του αλλά γιατί πείραξε ελάχιστα έστω κάποιον άλλο.

Ο τρελός του χωριού, είναι μια περσονα που επιβιώνει και σήμερα στην ελληνική επαρχία. Στη μητρόπολη, οι απόκληροι είναι πιο πολλοί και επίσης οι ρυθμοί τελείως διαφορετικοί ακόμα και σήμερα για να τους χαρίζεται τόση αναγνωσιμότητα. Προφανώς και υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά στην επαρχία είναι κανόνας να υπάρχει τουλάχιστον πάντα κάποιος που όλοι τον γνωρίζουν και του συμπεριφέρονται σαν τέτοιον. Είναι μια συμπεριφορά από τους περισσότερους εμπαιγμού, κυρίως για να του φορτώσουν και τις δικές τους αμαρτίες και από την άλλη και φόβου να αντιμετωπίσουν μια εικόνα που δεν είναι μακριά τους. Η τρέλα τείνει να βρίσκεται ένα σοκάκι μακριά από την πραγματικότητα.

Πιο συγκεκριμένα ο Κωστής λένε πως κάπου εκεί στα νεανικά του χρόνια, τώρα είναι 50αρης, είχε ερωτευτεί μια γυναίκα η οποία δεν του ανταπέδωσε ποτέ όσα εκείνος της χάρισε. Πιο συγκεκριμένα, όλοι στην πόλη γνωρίζουν πως η κοπέλα αυτή έφυγε από την πόλη κάνα 2-3 χρόνια μετα την γνωριμία της με τον Κωστή και από τότε ελάχιστοι έχουν νέα της. Επίσης, είναι αρκετά συνηθισμένο όταν ένα πρόσωπο λησμονείτε αρκετά, ιδιαίτερα αν από πίσω της υπάρχει και μια ερωτική ιστορία που έχει οδηγήσει κάποιον στην τρέλα, αυτό το πρόσωπο να ντύνεται με αρκετούς μύθους. Από τους πιο παρατραβηγμένους που μιλάνε για μαγικές τελετές, παντρέματα με ζάμπλουτους γέρους και αλλά παρεμφερή μέχρι πιο απλές περιγραφές που πάντα όμως συνοψίζονται στο ότι αυτή έφταιγε και κατάντησε τον κατά τα άλλα πολύ χρήσιμο για εμπαιγμό τρελό, έτσι όπως είναι. Το σίγουρο πάντως είναι πως αυτή η γυναίκα δεν έχει εμφανιστεί στην πόλη σίγουρα εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Πιστεύω πως ο Κωστής σίγουρα την περιμένει ακόμα και μάλιστα είμαι σίγουρος ότι την έψαξε για πολύ καιρό, ίσως και να την βρήκε κάποιες φορές. Εκείνος αρνείται να μιλήσει ακόμα καλά καλά και για ποδόσφαιρο ή την ζέστη που κάνει το καλοκαίρι. 

Αυτός ο οποίο τρελαίνετε από τον έρωτα γνωρίζει και κατανοεί την παραφροσύνη του και μάλιστα συνήθως την διηγείται με απόλυτα λογικό τρόπο σε κάποιο τρίτο πρόσωπο, άσχετα αν σε εκείνο είναι καταφανέστατος ο παραλογισμός της αφήγησης. Το κακό σε αυτού του είδους την τρέλα είναι ότι δεν έχει τίποτα το μεταφυσικό, το ιερό. Ο ίδιος ο πυρήνας της ιερότητας της τροφοδοτείται από πολύ μηδαμινά ενίοτε τελείως άχρωμα πράγματα. Κάποιο νεύμα, κάποιο βλέμμα ίσως που πολλές φορές δεν σημαίνουν τίποτα και ως εκ τούτου αυτού του είδους η τρέλα δεν μπορεί να έχει διαλείμματα γαλήνης. Ο ερωτευμένος μέσα στην τρέλα του γνωρίζει τον εαυτό του. Δεν μπορεί να βρει ευτυχία μέσα σε κάποια ασυνειδησία. Δεν του δίνει γαληνή να πάει να μαζέψει λουλούδια στο βουνό μέσα στο καταχείμωνο. Τρέφεται όλη αυτή η τρέλα, όλο αυτό το βάσανο από μικρές ανήσυχες στιγμές που ψάχνει να βρει σε κινήσεις και λόγια από το αγαπημένο του πρόσωπο.

Ο Κωστής θα σηκωθεί από το τραπέζι που καθόταν, θα αφήσει κάποια λεφτά πάνω στο τραπέζι, δεν θα ασχοληθεί καθόλου με κάποια εφηβάκια που βρήκαν έξυπνο να τον φωνάξουν τρελό και θα πάει με αργό βήμα πίσω στο σπίτι του. Αύριο, θα κάνει ακριβώς το ίδιο. Πλέον δεν τον ενδιαφέρει να διηγηθεί την τρέλα του ούτε να την θρέψει ούτε να κυνηγήσει μια ματαιόδοξη ασυνειδησία. Πλέον, τον ενδιαφέρει απλά να περάσει κάπως ο χρόνος του. Ό,τι τον ενδιέφερε στη ζωή του και ακόμα μπορεί να τον ενδιαφέρει είναι εκείνη, δεν υπάρχει κάτι άλλο για εκείνον μετα από τόσο καιρό.

Ενοποίηση, συνείδηση και παράλογo

Cogito ergo sum

Καρτέσιος

Το «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω» του Καρτέσιου οριοθετεί κάπως τη φιλοσοφία που με αργά αλλά σταθερά βήματα ξεπερνά, τον πλατωνικό ιδεαλισμό και τους απογόνους του μέχρι και τον σχολαστικισμό του Θωμά Ακενάτη. Αυτή η φιλοσοφία ξεκινά, να βάζει τις βάσεις για την σύγχρονη μας και τα εργαλεία της. Αν δεν υπήρχε αυτή η φράση πιθανόν θα υπήρχε και ο διαλεκτικός υλισμός και ο υπαρξισμός παρόλα αυτά, πρέπει να του αναγνωριστεί μια μερική πατρότητα της σύγχρονης φιλοσοφίας αλλά και επιστήμης όπως θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε παρακάτω (μπορεί και να μην τα καταφέρουμε). Στην ουσία όπως υποδεικνύει και ο τίτλος θέλουμε να θέσουμε τρία ερωτήματα. Για ποιο λόγο δεν έχουμε μια ενοποιημένη θεωρία των πάντων (στη φυσική, στα μαθηματικά η και στην κοινωνιολογία ή ακόμα ακόμα και στην πολιτική). Πως ορίζεται η συνείδηση, πάλι σε όλες τις μορφές της αλλά και τέλος να απαντήσουμε στη διαρκή εμφάνιση του παράλογου. Αυτού, ακριβώς που εμποδίζει την απάντηση στα δυο προαναφερθέντα ερωτήματα.

Ήδη από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα η σύγχρονη φυσική προσπαθεί να δώσει μια ενοποιημένη θεωρία για τα πάντα. Πιο συγκεκριμένα πλέον το πρόβλημα είναι η ενοποίηση του καθιερωμένου προτύπου με τη κβαντομηχανική, αυτό αποτυγχάνει κυρίως λόγω της μη κατανόησής ορισμένων «σπασιμάτων» συμμετριών. Στο συγκεκριμένο σημείο να παρατηρήσω πρώτα ότι θα προσπαθήσω όσο καταλαβαίνω τη φυσική να αποδώσω όσο καλυτέρα μπορώ αυτά ακριβώς τα μοναδικά γεγονότα που ξεφεύγουν από μια λογική εξήγηση ή αλλιώς αυτές τις «καταστάσεις εξαίρεσης».

 Για παράδειγμα πριν 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια (και όχι περίπου το 6000 π.χ. που υποδηλώνει η παλαιά διαθήκη) συνέβη, σχεδόν αμέσως με την αρχή μέτρησης του χρόνου, δηλαδή το Big Bang μια συμμετρία, αυτή που η ύλη και η αντιύλη ήταν ίσες. Αυτή η συμμετρία έσπασε, πάλι άμεσα (ευτυχώς, γιατί μάλλον ούτε εγώ θα έγραφα τώρα αυτό το κείμενο ούτε εσείς θα το διαβάζατε) χάρης στο μποζόνιο Higgs το οποίο το CERN εντόπισε πρόσφατα. Το πρόβλημα είναι πως αυτό το «σπάσιμο» της συμμετρίας πιθανότατα δεν ήταν αναγκαίο. Το σύμπαν λόγο αυτού διαστέλλεται από τότε και το κάνει ακόμα ενώ, δεν θα έπρεπε κανονικά να το κάνει (άλλη κατάσταση εξαίρεσης αυτή¹). Δεν είπε κανείς στο συμπάν να διαστέλλεται, κάλλιστα την ιδία εκείνη στιγμή θα μπορούσε να μείνει σε αυτή τη συμμετρία και μιας και η ύλη και η αντιύλη δεν μπορούν να συνυπάρχουν μιας και με το που έρχονται σε επαφή αλληλοεξουδετερώνονται και αφήνουν μόνο ακτινοβολία πίσω τους να χαμέ επι 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια ένα διαρκές Big Bang. Οπότε, ζούμε βάσει ενός παραλόγου. Ο κόσμος υπάρχει εξαιτίας αυτού. Η φύση υπάρχει από μια κατάσταση εξαίρεσης.

Για τον υλισμό που ασπαζόμαστε κιόλας, ο κόσμος είναι αυθύπαρκτος και η βάση της ενότητας της φύσης είναι η υλικότητα της. Για τον ιδεαλισμό για κάθε δέντρο θα έπρεπε να προϋπήρχε μια ιδέα αυτού του δέντρου που θα την είχε φτιάξει κάποιος και θα διέμενε σε έναν άλλο κόσμο έξω από αυτόν τον υλικό. Δηλαδή, για τον υλισμό η ενότητα της φύσης υπάρχει επειδή ταυτόχρονα υπάρχει μια «κατάσταση εξαίρεσης» για την ενότητα της φυσικής. Αυτή η κατάσταση εξαίρεσης ερμηνεύεται όμως, με βάση ένα εργαλείο. Ένα εργαλείο που θα θέλε και αυτό κάποια στιγμή να γίνει επιστήμη. Να πάψει να είναι τα μαθηματικά και να ναι η μαθηματική επιστήμη( κοντά είναι²). Τα μαθηματικά έχουν μια ιδιότητα, πως οι αλήθειες τους πρέπει, να χαρακτηρίζονται από τρία πράγματα οικουμενικότητα-αντικειμενικότητα-διάρκεια. Με άλλα λόγια οι μαθηματικές αλήθειες είναι αναγκαίες αλήθειες. Όχι για την φύση, αλλά για την ανθρώπινη αντίληψη. Για την συνείδηση και για να γυρίσουμε στο πως αρχίσαμε για το «je suis», το «είμαι» του «je pense, donc je suis» του Καρτέσιου.

Για τον διαλεκτικό υλισμό, κάθε επιστήμη μέσω της ανθρώπινης εξέλιξης, άρα και η φυσική θα φτάσει στο σημείο να εξαλείψει αυτές τις καταστάσεις εξαίρεσης και να ενοποιήσει το σύνολο της σε μια θεωρία των πάντων. Η φυσική θα το κάνει, έχει τα μαθηματικά στο πλάι της για να τα καταφέρει. Η ερώτηση που πρέπει τώρα να τεθεί και που σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να απαντηθεί είναι η κοινωνία πως θα εξαλείψει τα δικά της παράλογα, τις δικές τις «καταστάσεις εξαιρέσης» ; Στην ουσία του, το παρόν κείμενο θέλει να βρει εκείνη τη «γλώσσα» η καλύτερα τη στήλη της ροζέτας για την κατανόηση και την εξάλειψη κυρίως των παραλόγων της κοινωνίας. Μπορούμε, να δηλώσουμε από τώρα πως αυτή η «γλώσσα», που μάλιστα είναι αναγκαία είναι η ελευθερία. Για να το αποδείξουμε θα συνεχίσουμε όλη αυτή τη σύγκλιση με τη σύγχρονη φυσική και τον χορό γύρω από τα μαθηματικά. Άλλωστε, «όπου δεν υπάρχουν μαθηματικά δεν υπάρχει ελευθερία.³»

Καιρός, λοιπόν να μιλήσουμε για το δεύτερο ερώτημα το οποίο είναι πως και γιατί ενώ περιγράφεται όλη την ώρα η συνείδηση είναι τόσο δύσκολο να οριστεί. Ο Wells στο βιβλίο του «Η μηχανή του χρόνου» δηλώνει : « Δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ του χρόνου και οποιασδήποτε από τις τρείς διαστάσεις του χώρου εκτός του ότι η συνείδηση μας, κινείται κατά μήκος του». Αυτό νομίζω, είναι και ο καλύτερος ορισμός της συνείδησης, δηλαδή ότι αντιλαμβανόμαστε την γραμμική της κίνηση στο χρόνο καθώς αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξη μας στο χώρο. Η αλήθεια είναι πως η επιστήμη δεν έχει σαφή ορισμό για το τι είναι η συνείδηση και μάλιστα, δείχνει τουλάχιστον προς το παρόν, να μην θέλει να ασχοληθεί με αυτό. Η συνείδηση από την άλλη παίζει τεράστιο ρόλο στις θρησκείες και γενικότερα στο σύνολο των ιδεαλιστικών φιλοσοφιών που τείνουν να δομούν τα εσωτερικά τους συστήματα ιεράρχησης πάνω σε αυτό το πεδίο, είτε ονομάζονται τάγματα αγγέλων, είτε σεφιροθ στη Καμπάλα, είτε μορφές του Βισνου στις βεδες και βασίλειο των ιδεών στο Πλάτωνα. Φαίνεται πως όταν θέλουμε να περιγράψουμε τη συνείδηση, τα όρια του εγώ εξαφανίζονται για να αποκαλύψουν πως το εγώ είναι το παν, είναι παντού και πάντοτε. Κατά μια έννοια, όταν μιλάμε για συνείδηση μιλάμε για το πεδίο εκείνο που οριοθετεί και όχι οριοθετείτε από το γνωστό μας καρτεσιανό αξίωμα. Αυτό υποδηλώνει πως η ύπαρξη υφίσταται στις 4 διαστάσεις του χωροχρόνου αλλά την αντιλαμβανόμαστε ίσως σε ένα πεδίο που περικλείει αυτές τις 4 και ίσως και άλλες περισσότερες. Σε ένα πραγματικά ενοποιημένο πεδίο όπου ενυπάρχουν όλοι οι κανόνες της φύσης.

Ο χρόνος δεν είναι γραμμικός όπως η αντίληψη μας για αυτόν. Ως εκ τούτου, σημεία πάνω στην ιστορία η καλυτέρα κομβόι πάνω σε αυτή ήταν όντως εικόνες από το παρελθόν η το μέλλον. Ο Τσόμσκι έχει περιγράψει πολύ όμορφα, πως το πείραμα της κοινωνικής επανάστασης στην Ισπανία του 36 ήταν μια εικόνα από το πως θα ναι η κοινωνία σε 200 χρόνια. Αυτό λοιπόν, το ίχνος αυτής της επανάστασης είναι η συνείδηση που κινείται μπροστά από την εποχή της. Κάθε επανάσταση συμβαίνει ενώ ταυτόχρονα είναι μια προ οικονομία (ίσως και μια επιστροφή από το παρελθον⁴). Χρέος μας λοιπόν, είναι να πάρουμε αυτό το ίχνος στο σήμερα.

Πως όμως συμβαίνουν οι επαναστάσεις και γιατί δεν συμβαίνουν στο σήμερα, στο βαθμό που συνεβαιναν, αν είναι εικόνες από το μέλλον ; Ποια είναι η κοινωνική «σκουληκοτρυπα» που τις φέρνει στο σήμερα  ; Ο Μπενγιαμιν λέει στις «θέσεις για την έννοια της ιστορίας» : «Η παράδοση των καταπιεσμένων μας διδάσκει ότι η κατάσταση εξαίρεσης στην οποία ζούμε δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά κανόνα.» Η ιδιοκτησία, καταπατά τους μοναδικούς ανθρωπίνους νομούς εκείνους της αλληλεγγύης και της ελευθερίας. Στην Αντιγόνη, ο Σοφοκλής πέρα από την περιγραφή της μετάβασης από την ζωή στην ύπαιθρο στη δημιουργία της πόλης-κράτους περιγράφει την δημιουργία αυτής της κατάστασης εξαίρεσης. Η ίδια η ύπαρξη του κράτους εγκαθιδρύει και την πλήρη υποταγή του βίου στην κατάσταση εξαίρεσης και τα δικαιώματα πάνω σε αυτόν μεταφέρονται από το άτομο και την κοινωνία όχι απευθείας στο κράτος αλλά στο συμφέρον της άρχουσας τάξης. Δηλαδή, ο βίος ορίζεται από την κατάσταση εξαίρεσης αυτό είναι το παράλογο στο οποίο υπάρχουμε. Η Αντιγόνη δεν εξεγείρεται απέναντι σε αυτή τη μεταφορά από την αγροτική ζωή σε εκείνη στην οικονομία της πόλης, αλλά στο ίδιο το κράτος. Προταγμα της είναι να είναι ελεύθερη να θάψει τον Πολυνείκη. Ζητά το δικαίωμα στο βίο του αδερφού της και το ζητά με τέτοια αποφασιστικότητα που καταντά να παραδίδει το δικό της (spoiler alert) και να χάνει στο τέλος της ζωή της. 

Η εξέγερση είναι ο μόνος τρόπος για να ξεπεράσουμε το παράλογο επιβεβαιώνει ο Καμύ στον επαναστατημένο άνθρωπο. «Η εξέγερση, ο αιώνιος πόθος να μην υποφέρουμε, αποτελεί ακόμα και σήμερα την αρχή αυτής της μάχης. Μάνα μορφών, πηγή αληθινής ζωής, μας κρατά πάντα όρθιους μέσα στο άμορφο και μανιασμένο ρεύμα της ιστοριας⁵». Η εξέγερση λοιπόν και η επανάσταση δεν είναι, αναγκαία απόρροια της συνείδησης (ναι ντε, της εργατικής. Είτε εξωτερικής είτε εσωτερικής, άλλη κουβέντα αυτή) ούτε η συνείδηση, η ιδιά αναγκαία, παράγεται μέσω αυτής. Η συνείδηση είναι το πεδίο εκείνο που υπάρχει το καθεστώς εκείνο που είναι αυτό που θα ονομάζαμε «κοινωνική ενοποίηση». Ένα καθεστώς όπου αυτός ο αιώνιος πόθος του να μην υποφέρουμε θα ικανοποιείται, ο κομμουνισμός. Το παράλογο, στο οποίο ζούμε δηλαδή, εκείνο που δεν ικανοποιούνται οι ανθρώπινοι νομοί που προείπαμε και υπάρχει μια μόνιμη κατάσταση εξαίρεσης πάνω στον ίδιο τον υλικό βίο γίνετε μια μονιμότητα από τη στιγμή που το εγώ παραμένει έξω από αυτό το πεδίο που ονομάζουμε συνείδηση. «Επαναστατώ, άρα υπάρχουμε» λέει πάλι ο Γάλλος ελευθεριακος. Η επανάσταση υφίσταται σε αυτό το πεδίο που περιγράφαμε πιο πάνω εκεί που το εγώ είναι το παν, είναι παντού και πάντοτε, εκεί που το εγώ είναι εμείς, εκεί που το εγώ γίνεται κοινωνία.

1)Στην φυσική υπάρχουν πάρα πολλά «σπασίματα» συμμετριών. Όπως για παράδειγμα πως κάποιες φορές η βαρύτητα δείχνει να μην λειτουργεί ή πως τα ηλεκτρόνια έχουν την τάση να εξαφανίζονται…όλη την ώρα. Η παρούσα «κατάσταση εξαίρεσης» λειτουργεί τυχαία και γιατί εξυπηρετεί και το κείμενο, θα μπορούσαμε να βάλουμε οποιαδήποτε άλλη στη θέση της. ( βέβαια, μετά θα την ξαναβάζαμε, γιατί δένει ωραία με ένα από κάτω σημείο του κειμένου)

2) γενικά αυτός ήταν ο στόχος «του» Νικολά Μπουρμπακί και της «αδερφής» του φιλοσόφου, συνδικαλίστριας και δασκάλας στην Ισπανία κατά την ισπανική επανάσταση Σιμόν Βέιλ που μεσουράνησαν στο μαθηματικό στερέωμα του 20ου αιώνα και σήμερα τείνει να τα καταφέρει ένα από τα πιο φιλόδοξα επιστημονικά προγράμματα όλων των εποχών το πρόγραμμα Λανγκλαντς.

3)Edward Frenkel, στο εξαιρετικό βιβλίο «Έρωτας και μαθηματικά»

4) Αν αποδεχτούμε την θεωρία του πρωταρχικού κομμουνισμού. Δηλαδή, την ανθρωπολογική θεωρία πως ο άνθρωπος μέχρι την εμφάνιση της ιδιοκτησίας, ζούσε σε μια κομμουνιστική κοινωνία.

5) Albert Camus, «Ο επαναστατημένος άνθρωπος»