Ένας μαθητευόμενος σεφ S01E01

Στο σπίτι του ζεύγους Γκρεηντζερ-Γουεσλι γινόταν χαμός. Είχαν μαζευτεί ήδη όλοι η οικογένεια, είχε φτάσει και ο Σιμούς με την μαγκλ γυναίκα του. Περίμεναν μόνο τους καθυστερημένους, όπως συνήθως, Χαρρυ και Τζίνι. Η Ερμιόνη είχε φτιάξει γαλοπούλα και κοτόπιτα αφού είχε γυρίσει από τη δουλειά και το δίωρο στο γυμναστήριο και έφτιαχνε σιγά σιγά τα πιάτα στο τραπέζι παρέα με τη γυναίκα του Σίμους. Ο Ρον με τον Σιμούς καθόταν στον καναπέ πίνοντας τζιτζιμπίρα και τα 4 πιτσιρίκια έπαιζαν μπροστά στην τηλεόραση. Χτύπησε το κουδούνι. «Άντε ρε Χαρρυ» είπε εκνευρισμένη η Ερμιόνη. Του άνοιξε ο Ρον και πήγε και έβαλε στο ψυγείο το κρασί που έφεραν. Τα μικρά έτρεξαν καταπάνω στον Σίμους και η Σάρα η γυναίκα του φώναξε «Άντε ελάτε στο τραπέζι αρχίζει και το «Ένας μαθητευόμενος σεφ»». Συντονίστηκαν όλοι στο BBC two όπου όντως ένα ακόμα επεισόδιο της 24^ης σαιζόν του Downtown Abbey είχε φτάσει στο τέλος του και έπεφταν ήδη οι τίτλοι αρχής του ριαλιτι. Είχε πάει ήδη 10.

Ο Νέβιλ είχε μπει αρκετά μουδιασμένα στην πρώτη του βδομάδα στο παιχνίδι και αυτό είχε ως αποτέλεσμα σήμερα στο Λάιβ της τρίτης να είναι ένας από τους δύο που θα μονομαχήσουν για την παραμονή τους στο παιχνίδι. Ο αντίπαλος του ήταν η Μαίρη από το νιούκαστλ που ήταν σαφώς καλύτερη από τον Νέβιλ όλη την εβδομάδα εκτός από το Σάββατο που έκαψε τη μπεσαμέλ στον μουσακά, πράγμα που έκανε έξαλλή την Μάγια Τσοκλη. Χαρακτηριστικά ακούστηκε να λέει στα backstage στον έτερο κριτή Αντονυ Μπουρντεν: «Μα βρε Αντώνη μου είναι δυνατόν να κάψει τη μπεσαμέλ ;».

Ο Νέβιλ ήταν κακός κάθ’ολη την διάρκεια της εβδομάδας. Έφτιαξε μια πολύ γλυκιά Πάβλοβα την δεύτερη μέρα ενώ ούτε ο μουσακάς του ήταν τίποτα το ιδιαίτερο σύμφωνα με τους κριτές. Ενώ δεν έδειχνε ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος από τις «τσίχλες χοιρινό» και τα αυγά που τα έψηνε με υγρό άζωτο ο Φεραν Αντρια. Πράγμα που εκνεύρισε τον Βάσκο σεφ. Στην ουσία όλα αυτά συμβαίνουν στον Νέβιλ γιατί έχει συνηθίσει να μαγειρεύει με τη βοήθεια της μαγείας και γεύσεις όπως η τσίχλα χοιρινό υπάρχουν στον μαγικό κόσμο τουλάχιστον 150 χρόνια. Ο χρόνος και οι ποσότητες είναι πράγματα που σπάνια ενδιαφέρουν έναν μάγο γιατί και αν κάνουν λάθος μπορούν με ένα απλό ξόρκι όπως το «αλατίσιους» να φτιάξουν τα πράγματα. Παρόλα αυτά έχει υποσχεθεί στον εαυτό του να περιορίσει όποια μαγική χρήση στο μαγικό μπιζέλι που πέταξε στην κατσαρίδα στις οντισιόν.

Η Βικτόρια Μπέκαμ που είναι παρουσιάστρια στο ριαλιτι, καλησπέρισε τους τηλεθεατές και αφού είπε πως το πρόγραμμα είναι διαθέσιμο και σε full hd στο BBC HD, ανακοίνωσε την συνταγή που θα έπρεπε να φτιάξουν οι δυο μονομάχοι. Σολομός σωτέ με σπανάκι και ντοματίνια. Ένα δυνατό «ΝΑΙ!», ξέφυγε από τα χείλη του Χαρρυ Ποττερ μιας και ως γνωστόν ο Νέβιλ τα πάει πολύ καλά με τα ψαρικά (βλέπε 4^η ταινία). Οι δύο διαγωνιζόμενοι ξεκίνησαν. Φαίνονταν και οι δύο αρκετά σίγουροι για τον εαυτό τους. Σε ένα πλάνο στο κοινό είδαμε και τη Λούνα να παρατηρεί τον άντρα της με αγωνία. Στο σπίτι που χαν μαζευτεί η τάξη του 2011 επικρατούσε απόλυτη ησυχία, έτρωγαν την κοτόπιτα της Ερμιόνης και περίμεναν με αγωνία να δουν τι θα γίνει. Ο Νέβιλ σκούπισε κάποια σημεία στο πιάτο και τοποθέτησε στην κορυφή λίγο φρέσκο θυμάρι. Παρέδωσε το πιάτο στην Βικτόρια και εκείνη με τη σειρά της άφησε τα πιάτα μπροστά στους κριτές.

Ο Αντονυ Μπουρντεν δοκίμασε πρώτος το σολομό του Νέβιλ. Περιεργάστηκε λίγο το τριγωνικό μούσι που έχει αφήσει και άφησε το πιάτο στη Μάγια Τσοκλη. Η αλήθεια είναι πως και τα δύο πιάτα έμοιαζαν σχεδόν τέλεια. Ήταν ξεκάθαρο πως και οι δύο διαγωνιζόμενοι είχαν δώσει τον καλύτερο τους εαυτό. Το πιάτο τώρα δοκίμαζε και ο τελευταίος κριτής ο Γκόρντον Ράμσεϊ. Σειρά είχε το πιάτο της Μαίρης. Φάνηκε και αυτό να τους κάνει καλή εντύπωση. Όλα ήταν στην κόψη του ξυραφιού και η αγωνία είχε χτυπήσει κόκκινο. Στο σπίτι των Γουεσλι-Γκρεηντζερ στο ανατολικό Λονδίνο όλα ήταν ήσυχα ακόμα και τα παιδιά είχαν σταματήσει και έβλεπαν τον νονό Νέβιλ στην τηλεόραση.

Ο Αντονυ Μπουρντεν χαρακτήρισε και τα δύο πιάτα καλά αλλά αυτό του Νέβιλ λίγο καλύτερο μιας και είχε πιο έντονη τη γεύση από το σπανάκι. Οπότε ο Νέβιλ είχε ήδη μια ψήφο. Επόμενη ήταν η Μάγια Τσοκλη που προς μεγάλη έκπληξη όλων ψήφισε το πιάτο της Μαίρης. Ήμασταν 1-1. Επόμενος ο Φεραν Αντρια, σκέφτηκε αρκετά και είπε πως το πιάτο της Μαίρης ήταν πιο ήπιο στη γεύση, οπότε και αυτός θα ψήφιζε τον Νέβιλ. Τώρα όλα κρίνονταν από τον Γκόρντον Ράμσεϊ. Η Βικτώρια τον ρώτησε λοιπόν και αυτός φάνηκε ιδιαίτερα προβληματισμένος. Στη τραπεζαρία της Ερμιόνης επικρατούσε νεκρική σιγή. “Fuck, I’m sorry Mary” είπε ο Γκόρντον Ράμσεϊ και ψήφισε τον Νέβιλ. 

Κομφετί πετάχτηκαν στον αέρα. Τρελοί πανηγυρισμοί από τον Ρον, τον Χαρρυ και τους υπόλοιπους. Η Λούνα έτρεξε να αγκαλιάσει τον Νέβιλ και η Βικτώρια αγκάλιασε την Μαίρη που γύριζε σπίτι της, Οι κριτές είχαν σηκωθεί και χειροκροτούσαν. Σιγά σιγά κατέβηκαν και οι υπόλοιποι διαγωνιζόμενοι να αποχαιρετήσουν την Μαίρη και να συγχαρούν τον Νέβιλ. Αυτό ήταν λοιπόν, 3-1, ο Νέβιλ τα είχε καταφέρει θα συνέχιζε για ακόμα μια βδομάδα στο «Ένας μαθητευόμενος σεφ»

Ένας μαθητευόμενος σεφ

Μπήκε μέσα στην αίθουσα του στούντιο, με το γνωστό άχαρο βήμα του και περιεργάστηκε το χώρο. Ήταν μια πολύ σημαντική μέρα για εκείνον. Ο Νέβιλ Λονγκμπότομ θα είχε την ευκαιρία να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα. Αν πέρναγε από την οντισιόν θα είχε την ευκαιρία να διαγωνιστεί στο νέο ριαλιτι του ΒΒC και να γίνει τηλεοπτικός σεφ. Κριτής του αργότερα θα ήταν ο ίδιος ο Γκόρντον Ράμσεϊ, ο Φεραν Αντρια, ο Άντονι Μπουρντεν και η Μάγια Τσοκλη τώρα προς το παρόν θα είχε για κριτές κάποιους παλιούς μαθητευόμενους του στο TOP CHEF. Η Λούνα που ήταν ακόμα μαζί του και ήταν ακόμα το ίδιο αγαπημένοι όσο τότε πίσω στην 7^η ταινία, του είχε βάλει στην τσάντα του κάποια magic beans που είχε πάρει από το “cap cap” του Λονδίνου και του είχε ευχηθεί καλή τύχη καθώς έφευγε από το σπίτι. Ο Νέβιλ τα είχε καταβροχθίσει ήδη από το λεωφορείο και τώρα σκέφτοταν ποσό ωραία θα ήταν να τα φύλαγε για τώρα, ώστε να διώξει το άγχος του.
 

Ο ίδιος ήθελε να γίνει από μικρός σεφ αλλά δεν του χε δοθεί η ευκαιρία μιας και αμέσως σχεδόν από την αποφοίτηση του από το Χογκουαρτς έπιασε δουλειά σε ένα λογιστικό γραφείο στο Βόρειο Λονδίνο. Ζούνε μαζί με τη Λούνα σε ένα τριάρι και έχουν πλέον μια κόρη πέρα από τα υπόλοιπα πλάσματα που ευημερούν στο σπίτι τους. Συγκεκριμένα έχουν ένα ξωτικό μακρινό ξάδερφο του Ντομπυ ( που στη μνήμη του έχει στηθεί ένα τεράστιο άγαλμα στο Γκοντρικς Χόλλοου ), ένα παφσκιν και ένα Τζάρβυ που όταν βρίσκεται στο σπίτι η Λούνα είναι ήρεμο και περιορίζει την αθυροστομία του αλλά όταν δεν βρίσκεται στολίζει τον Νέβιλ με επίθετα όπως χαζός, ηλίθιος, μαλακας και αυτό κάνει την Τζέιν την μικρή τους κόρη να ξεκαρδίζεται στα γέλια.

Ο Νέβιλ λοιπόν, όλο αυτόν τον καιρό μιας και η Λούνα κάνει φροντιστήρια για τις εξετάσεις του Χογκουαρτς σε βοτανολογία και φυσιολογία και ανατομία φανταστικών ζώων, είναι πιο γρήγορα σπίτι και αναπτύσσει το ταλέντο του στη μαγειρική. Εκτός από το Σαββατοκύριακο μιας και έχει διαρκείας στο Εμιρειτς για την Αρσεναλ. Κατατάσσεται μάλιστα, σε εκείνη την πτέρυγα που επιθυμεί την παραμονή του Αρσεν Βενγκέρ σε αντίθεση με τον διάσημο φίλο του Χαρρυ Ποττερ που επειδή νομίζει πως το ποδόσφαιρο είναι σαν το κουίντιτς επιθυμεί διακαώς την απομάκρυνσή του. 

Η Λούνα από την άλλη είναι μια πολύ πετυχημένη βοτανολόγος που έχει αρνηθεί επανειλημμένα τη θέση καθηγητή στο Χογκουαρτς. Μάλιστα σε αυτή πιστώνεται η ανακάλυψη πως ο ιός της Τριστετσα γνωστός και ως CTV που προκαλεί ιδιαίτερη καταστροφή στα εσπεριδοειδή μεταδίδεται με τις ακαθαρσίες των γνωμικών. Ενώ μεσολάβησε μάλιστα, μεταξύ υπουργείου μαγείας και του φυτοπαθολογικού ινστιτούτου του ΠΟΥ των μαγκλ, ώστε να γίνει ο κρυφός εμβολιασμός των γνωμικών και να περιοριστεί με μεγάλη αποτελεσματικότητα ο ιός και πλέον μοναδικός ξενιστής στην ουσία να έχουν μείνει κάποιες αφίδες, με σημαντικότερη την Toxoptera Citricida.

Ο Νέβιλ είχε αποφασίσει να τους μαγειρέψει το αγαπημένο του μοσχάρι Ουελινγκτον. Χαιρέτησε τους κριτές και ενημερώθηκε πως είχε όσο χρόνο χρειαζόταν για να φτιάξει 4 πιάτα και να τους εντυπωσιάσει. Οι κάμερες κατέγραφαν κάθε του κίνηση ώστε να μελετηθεί και αργότερα από τους κριτές. Είχε προνοήσει να βγάλει το φιλέτο ήδη μισή ώρα πριν από το ψυγείο και φαινόταν να είναι σίγουρος για τον εαυτό του. Ο Νέβιλ δεν χρησιμοποιούσε την ακριβή συνταγή του Γκόρντον Ράμσεϊ αλλά ενός νέου υποσχόμενου σεφ από την Ελλάδα, του Άκη Πετρετζίκη. Όπου εμβάπτιζε τον πουρέ μανιταριών σε μια μους από κοτόπουλο έτσι ώστε όταν τυλιγόταν το φιλέτο με τα μανιτάρια και το προσούτο να δίνει και έξτρα γεύση αλλά και να δίνει μια πιο συμπαγή δομή, αφού ο κίνδυνος μετα να θρυμματιστεί η σφολιάτα και το περιεχόμενο είναι τεράστιος. Πράγμα που αν γινόταν θα έφερνε την καταστροφή.

Όλα πήγαιναν καλά, είχε βάλει σε προ θερμασμένο φούρνο στους 185 βαθμούς το αντικολλητικο ταψί με το μοσχάρι, ξαφνικά ένα τέρας έκανε την εμφάνιση του στο πλατό. Μια τεράστια κατσαρίδα, όλοι πανικοβλήθηκαν. Από το μέγεθος μπορούμε να κρίνουμε πως ήταν αμερικάνικη δηλαδή του γένους periplaneta Americana. Ο Νέβιλ, ο άνθρωπος που είχε σκοτώσει τη Ναγκίνι με το σπαθί του Γκοντριγκ Γκριφιντορ σώζοντας τον Ρον και την Ερμιόνη, είχε σαστίσει. πάρα την εξοικείωση του με κάθε είδους πλάσμα λόγω της συμβίωσης του με την Λούνα, έτρεμε τις κατσαρίδες και μάλιστα δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει το ραβδί του μπροστά σε τόσα ματιά μαγκλ.

 Κόντευε να λιποθυμήσει μέχρι που ψάχνοντας στο τσαντάκι του βρήκε ένα παρατεταμένο magic bean, πιθανώς με γεύση μίξας και θυμήθηκε τη διάσημη φράση της Έλενα Ραβενκλοου « στρατός μου ας γίνουν τα πουλιά στον ουρανό, τα σπιτικά ξωτικά και τα μαγικά μπιζέλια». Πέταξε με όλη του την δύναμη και την διάσημη ευστοχία του το μαγικό μπιζέλι στο κεφάλι της κατσαρίδας. Την άφησε αναίσθητη και με μια δυναμική κίνηση την σκότωσε πατώντας την με μανία. Αυτό ήταν ο Νέβιλ είχε εντυπωσιάσει τους κριτές και με τις ικανότητες του αλλά προπάντων με την ανδρεία του. Ήταν σίγουρα στους 20 καλύτερους του ριαλιτυ και από Ιούλη ξεκίναγε γυρίσματα.

Έρωτας και τρέλα

Τα μπαρ της επαρχίας και οι καφετέριες της, συνήθως είναι μικρότερες απομιμήσεις μαγαζιών της πρωτεύουσας που αρέσαν στους ιδιοκτήτες αυτών των μαγαζιών. Ιδιαίτερα μάλιστα, αν οι πόλεις για στις οποίες αναφερόμαστε είναι κοντά στην πρωτεύουσα. Όποτε φανταστείτε το αγαπημένο σας μπαρ και φτιάξτε μια κακή αναπαραγωγή του σε μια επαρχιακή πόλη, άλλωστε για τη σημερινή ιστορία δεν έχει και τόσο νόημα το σκηνικό.

Είναι στιγμές, που έχεις ένα μοναχικό βλέμμα καθώς κάθεσαι και πίνεις ένα ποτό και εκεί που ψάχνεις το χώρο, πέφτεις πάνω σε κάποιον με ακόμα πιο μοναχικό βλέμμα. Και δεν είναι μόνο το βλέμμα του μοναχικό, είναι ο τρόπος που κάθεται, γυρισμένος ελαφρά στο τραπέζι και χωρίς να μιλάει σε κανένα. Δεν παραξενεύεσαι και πολύ μιας και γνωρίζεις ποιος είναι αυτός ο σχετικά ψηλός άνδρας. Είναι ο Κωστής ο τρελός. Ένας γενικά, καλά στεκούμενος άνδρας ο οποίος ξέρεις ότι δεν απέχει πολύ από το να βροντήξει στον αέρα το τραπέζι που κάθεται και σε μια μανιώδη έκσταση να προκαλέσει όσο το δυνατόν περισσότερες ζημιές στον εαυτό του. Θα προσπαθήσει να σκίσει τα ρούχα του, θα χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο και μέσα σε όλο αυτό μπορεί να χτυπήσει και κανέναν που θα προσπαθήσει να τον σταματήσει. Μα μόλις ηρεμήσει θα τον ικετεύει να τον συγχωρήσει και θα νιώθει ο πιο ντροπιασμένος άνθρωπος στον κόσμο. Όχι για το κακό που κάνει στον εαυτό του αλλά γιατί πείραξε ελάχιστα έστω κάποιον άλλο.

Ο τρελός του χωριού, είναι μια περσονα που επιβιώνει και σήμερα στην ελληνική επαρχία. Στη μητρόπολη, οι απόκληροι είναι πιο πολλοί και επίσης οι ρυθμοί τελείως διαφορετικοί ακόμα και σήμερα για να τους χαρίζεται τόση αναγνωσιμότητα. Προφανώς και υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά στην επαρχία είναι κανόνας να υπάρχει τουλάχιστον πάντα κάποιος που όλοι τον γνωρίζουν και του συμπεριφέρονται σαν τέτοιον. Είναι μια συμπεριφορά από τους περισσότερους εμπαιγμού, κυρίως για να του φορτώσουν και τις δικές τους αμαρτίες και από την άλλη και φόβου να αντιμετωπίσουν μια εικόνα που δεν είναι μακριά τους. Η τρέλα τείνει να βρίσκεται ένα σοκάκι μακριά από την πραγματικότητα.

Πιο συγκεκριμένα ο Κωστής λένε πως κάπου εκεί στα νεανικά του χρόνια, τώρα είναι 50αρης, είχε ερωτευτεί μια γυναίκα η οποία δεν του ανταπέδωσε ποτέ όσα εκείνος της χάρισε. Πιο συγκεκριμένα, όλοι στην πόλη γνωρίζουν πως η κοπέλα αυτή έφυγε από την πόλη κάνα 2-3 χρόνια μετα την γνωριμία της με τον Κωστή και από τότε ελάχιστοι έχουν νέα της. Επίσης, είναι αρκετά συνηθισμένο όταν ένα πρόσωπο λησμονείτε αρκετά, ιδιαίτερα αν από πίσω της υπάρχει και μια ερωτική ιστορία που έχει οδηγήσει κάποιον στην τρέλα, αυτό το πρόσωπο να ντύνεται με αρκετούς μύθους. Από τους πιο παρατραβηγμένους που μιλάνε για μαγικές τελετές, παντρέματα με ζάμπλουτους γέρους και αλλά παρεμφερή μέχρι πιο απλές περιγραφές που πάντα όμως συνοψίζονται στο ότι αυτή έφταιγε και κατάντησε τον κατά τα άλλα πολύ χρήσιμο για εμπαιγμό τρελό, έτσι όπως είναι. Το σίγουρο πάντως είναι πως αυτή η γυναίκα δεν έχει εμφανιστεί στην πόλη σίγουρα εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Πιστεύω πως ο Κωστής σίγουρα την περιμένει ακόμα και μάλιστα είμαι σίγουρος ότι την έψαξε για πολύ καιρό, ίσως και να την βρήκε κάποιες φορές. Εκείνος αρνείται να μιλήσει ακόμα καλά καλά και για ποδόσφαιρο ή την ζέστη που κάνει το καλοκαίρι. 

Αυτός ο οποίο τρελαίνετε από τον έρωτα γνωρίζει και κατανοεί την παραφροσύνη του και μάλιστα συνήθως την διηγείται με απόλυτα λογικό τρόπο σε κάποιο τρίτο πρόσωπο, άσχετα αν σε εκείνο είναι καταφανέστατος ο παραλογισμός της αφήγησης. Το κακό σε αυτού του είδους την τρέλα είναι ότι δεν έχει τίποτα το μεταφυσικό, το ιερό. Ο ίδιος ο πυρήνας της ιερότητας της τροφοδοτείται από πολύ μηδαμινά ενίοτε τελείως άχρωμα πράγματα. Κάποιο νεύμα, κάποιο βλέμμα ίσως που πολλές φορές δεν σημαίνουν τίποτα και ως εκ τούτου αυτού του είδους η τρέλα δεν μπορεί να έχει διαλείμματα γαλήνης. Ο ερωτευμένος μέσα στην τρέλα του γνωρίζει τον εαυτό του. Δεν μπορεί να βρει ευτυχία μέσα σε κάποια ασυνειδησία. Δεν του δίνει γαληνή να πάει να μαζέψει λουλούδια στο βουνό μέσα στο καταχείμωνο. Τρέφεται όλη αυτή η τρέλα, όλο αυτό το βάσανο από μικρές ανήσυχες στιγμές που ψάχνει να βρει σε κινήσεις και λόγια από το αγαπημένο του πρόσωπο.

Ο Κωστής θα σηκωθεί από το τραπέζι που καθόταν, θα αφήσει κάποια λεφτά πάνω στο τραπέζι, δεν θα ασχοληθεί καθόλου με κάποια εφηβάκια που βρήκαν έξυπνο να τον φωνάξουν τρελό και θα πάει με αργό βήμα πίσω στο σπίτι του. Αύριο, θα κάνει ακριβώς το ίδιο. Πλέον δεν τον ενδιαφέρει να διηγηθεί την τρέλα του ούτε να την θρέψει ούτε να κυνηγήσει μια ματαιόδοξη ασυνειδησία. Πλέον, τον ενδιαφέρει απλά να περάσει κάπως ο χρόνος του. Ό,τι τον ενδιέφερε στη ζωή του και ακόμα μπορεί να τον ενδιαφέρει είναι εκείνη, δεν υπάρχει κάτι άλλο για εκείνον μετα από τόσο καιρό.